16 Şubat 2011 Çarşamba

ÖĞRENDİM...


Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi, sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu,
Aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.



Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını,
Zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu...
Sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatman gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini...
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu...
Gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün...
Ve gerçeğin acı olduğunu...
Sonra kararında acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,
Ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Ben dostlarımı ne kalbimle, ne de aklımla severim.
Olur ya...Kalp durur...Akıl unutur...
Ben dostlarımı ruhumla severim.
O ne durur, ne de unutur...

Hz. MEVLANA

10 yorum:

Yasemin dedi ki...

ögrendik mi dersin acaba
bence tam olarak öğrendiğimiz söylenemez
sadece öyle zannediyoruz bence
öğrenmiş olsak bazı şeyleri hala olması gerektiğinden daha çok önemsermiydik değilmi??

Aynur (Küçük Hala) dedi ki...

YASEMİNcim;
evet haklısın...tam olarak öğrenmemiş olsak da öğrenme yolunda olmak da birşeydir diyorum ben :)
bu kadar derinden olmasa da en azından çoğu şeyin farkındayız aslında hepimiz

Dilara AKSOY dedi ki...

Süper...

Aynur (Küçük Hala) dedi ki...

DİLARAcım;
haklısın...bence de süper

CEPAYNASI dedi ki...

güzel...
tekrar tekrar okunası:)

Aynur (Küçük Hala) dedi ki...

CEPAYNAm;
bence de çok güzel...ve tekrar tekrar okudum :)

Ayla dedi ki...

bencede çok güzel insanın okudukça okuyası geliyor

Aynur (Küçük Hala) dedi ki...

AYLAcım;
gerçekten öyle...

CEPAYNASI dedi ki...

ödülün var ben de:))

Aynur (Küçük Hala) dedi ki...

CEPAYNAm;
ödül müüüü
hemen geldimmm :))

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...